DIE TÜDELBAND KLÖNSCHNACKT

Wi hebbt en egen Kolumne! In dat Magazin "Hamburger Klönschnack" schrievt wi över dit un dat. Die Tüdelband klönschnackt - över den Haven, de Stadt un ehr Lüüd.



VILLICHT MAAKT WI MAL FOFFTEIHN (MAI 2022)

Mag angahn, dat dat nu langsam knapp warrt mit de Energie. Ik heff dat ok jümmers mal wedder un dor hölpt faken en Middagslaap. Weer för de Weertschap doch egentlich ok ganz goot. Mal ophollen, nich op Anslag dörchackern, beten Energie sporen un villicht sogor op niege Ideen kamen. Wokeen harr egentlich de Idee, na dat Klopapeer nu noch Mehl un Sünnenblomenööl to hamstern? Jichtenswo mutt de Kram ja afbleven sien. So as de Platten vun Modern Talking. De mutt ok jichtenseen köfft hebben. Överall steiht de Cheri Cheri Lady achtern in’t Schapp, man keeneen will dat togeven. Is allens nich so eenfach. 

Wenn ik enen Wunsch harr, denn schull all dat Mehl nich slecht un dat Ööl nich galsterig warrn. För Nudels bruukst blots Mehl, Hartwetengrieß, Water, Solt un Ööl. Wenn du dat sülvst kneden deist, duert dat woll’n beten länger. Mutt ja ok nich allens jümmer höger, sneller un wieder gahn. Gifft Lüüd, de meent, dat de Tiet vun’t Postwassdom anbreken deit. Villicht maakt wi mal Foffteihn un fraagt uns, wat wi würklich bruken doot. Uns geiht’t doch ganz goot.



WAT'N TIET... (APR 2022)

Wat’n Tiet... Een pennelt mit de Gedanken stüttig twischen dusend Saken. De Freud över de eersten Blomen an’n Stratenrand verbleekt snell dör dat Grusen över de Billers vun Krieg un Toschannenmaken. Dat is nich eenfach, dorför överhaupt Wöör to finnen. Jeden Dag kaamt Töög in Hamborg an. In disse Bahnen sitt ok Minschen binnen, de ehr Tohuus verlaten mussen, de annere torüchlaten mussen. Dat lett een nich koolt. Vele Lüüd engageert sik. Se sammelt Spennen oder hölpt bi Översettens. Mit all dat seggt se: „Föhl di willkamen. Hier kannst du blieven, roh di man ut.“

Un so ganz langsam ännert sik ok de Stimmung op de Straten. De Stadt kümmt na de Winter un na all dat Inschränken vunwegen de Pandemie sinnig wedder in Gang. Welk freit sik över’n Theaterbesöök, Kunzerten oder de Lichter vun’t Riesenrad op’n DOM. Welk hebbt jüst Nouruz fiert, annere töövt noch op Oostern. Un de Fischmarkt is nu ok wedder apen. Op’n Weg dorhen schallt de Stimm vun Udo Lindenberg ut’n Spelunke rut: „Wir lassen diese Welt nicht untergehn. Komm, wir ziehen in den Frieden!“ Jo, dat maakt wi. Dat maakt wi mit all unse Leder, mit Musik un mit Freud över de eersten Blomen an’n Stratenrand. Mit Bistand un Solidarität för de Minschen, de flüchten mussen. Dat maakt wi mit’n Blick för de Tokunft. Dat maakt wi mit unse Kultur.



NICH SCHÖÖNWEDDER MAKEN... (MÄR 2022)

Ok wenn wi Noorddüütschen nu nich graad för’t Sabbeln bekannt sünd, en lüttje Klönschnack is doch jümmers mööglich. Un wat för’n Thema döcht dor beter as dat Wedder? So klöönt man also över Niesel, Stoorm un Regen. Op’n T-Shirt stunn: Gifft keen slecht Wedder, blots falsche Kledaasch. Un jüst so as dat Schietwedder, geiht ok’n Klönschnack normalerwies fix wedder vörbi. 

Blots männichmal passeert wat Unverwachtens: Op’n Familienfier fangt en Grootonkel to vertellen an. Un he fangt an, sik optoregen. Un he kümmt in Brass. He hett’n Brass op sien Baas, de Politik un de Utlänners. Denn de weren för all den Schiet verantwoortlich, meent he. Un so fix as’n Stoorm optrecken kann, so fix steihst du middenmang in’n Hagelstoorm ut Frust un Hetz. Ut Bang dorför, de gode Luun to riskeren oder de Arvtant to verstimmen, seggst du nix. Dorbi hest du dorto veel to seggen. Villicht is dat to vigeliensch för’n Klönschnack. 

Liekers mööt wi doröver schnacken. Bi’t neegste Maal also nich Schöönwedder maken un ganz kloor wat dortegen seggen, wenn rechte Parolen ünner de Lüüd bröcht warrt. Egaal, wat de vun’n Grootonkel, vun’n Professer*sche oder jichtenswo ut’t Internet kamen doot. Dormit kaamt wi villicht vun’n Klönschnack af, man togliek in en wichtige Utnannersetten rin. Dörch Schietwedder kann een ja letzten Enns ok blots goot dörchlopen, wenn man sik Regenmantel un Gummistepel antrecken deit.



DAT IS DE SOUND VUN'N HAVEN, DE SOUND VUN UNS STADT. (FEB 2022)

Wat is denn egentlich noch seker? Kümmt een na Hamborg, schreet de Möven. De Brüchen klappert, de Kranen klötert un de Ankerkeden rattert. Dat is de Sound vun`n Haven, de Sound vun uns Stadt. Man wat hett dat hüüttodaags to bedüden, wenn wi vun en Sekeren Haven spreken doot? Meent wi dormit Hochtiet un Eh? En Geldanlaag mit wenig Risiko? Oder schnackt wi över de Opnahm vun Minschen, de flüchten mussen? Över dat Ünnerstütten vun de Seenootredden? 

En Haven weer jümmers en Oort, wo de Lüüd fastmaken un Schuul finnen kunnen. Wo een sik willkamen föhlen un Hölp kriegen kann. De Havenstäder sünd bekannt dorför, sünnerlich weltapen to sien. Dat ännert klor ok den Sound vun so`n Stadt. Liekers versteiht sik dat allens nich vun sülven. Nich dat Schrien vun de Möven un ok nich de Apenheid vun en Havenstadt. Wokeen de Floot vun 1962 sülvst beleevt hett, de weet nipp un nau, wat dat heten kann, wenn de Dieken breekt. Wi schullen also allens dorför doon, uns Ümwelt un dat Klima to schütten. Denn kann de Haven seker blieven för de Minschen un de Deerten. Heimathaven heet dat ja letzten Enns ok nich ahn Grund. De Sound vun uns Stadt, dat is de Sound vun Tohuus. En Oort, wo all Lüüd tosamen kamen un mitnanner dat Leven fiern köönt. Denn een Saak is noch seker: Dat weet jedet Kind, dat de Festen an`n Haven de glücklichsten sünd.



MOIN, TWEEDUSENDUNTWEEUNTWINTIG! (JAN 2022)

Kiek an, nu is dat niege Johr ok al dor. Dat güng fix. De een hett sik Vörsätz överleggt, de anner lett dat allens sachts mehr so op sik tokamen. 

Un na de Wiehnachtsdaag mit Spies un Drank kümmt as jedet Johr meist obligatorisch dat Abonnement för’t Fitnessstudio. Dat kost denn noch mehr as all de Geschenken, de ünner’n Dannenboom legen. De Ocken, de Tacken un de Talers rennt mit op dat Loopband. Pinke, Patte un Plunner peert orntlich in de Pedalen op dat Cardio-Fohrrad. Mücken, Piepen un Kröten boxt sik dör dat Zirkeltraining un Zaster, Kies un Kohle verrenkt op de Yoga-Matt. Een kann fastholen: Op Platt gifft dat nich blots schöne Schimpwöör, man ok vele Utdrücken för dat schniede, schnade, schnöde Geld. 

Un na de Fier an Silvester mit Spies un Drank kümmt as jedet Johr meist obligatorisch de Spazeergang an’n Niejohrmorgen. Dat kost denn reinweg gornix un deit sowoll Kopp as ok Seel ganz goot. Mücken un Kröten laat sik an’n eersten Januor man blots mit veel Glück blicken. Also schiet op den Stress un de Plaggeree. Eenmal rünner an de Elv un de Nees in’n Wind holen. Denn is ok allens wedder op Stee. „Moin, tweedusenduntweeuntwintig!“



AN DE ECK STEIHT'N JUNG... (DEZ 2021)

Wi hebbt uns Band nöömt na en Hamborger Klassiker. De inoffizelle Hymne vun uns Stadt, kann een woll seggen: "An de Eck steiht'n Jung mit'n Tüddelband". Un disset Couplet, dat hebbt eenst de Gebröder Wolf schreven. In de Niestadt steiht siet twee Johren sogor en Denkmal "Der Jung mit dem Tüdelband". Nau dor harr Ludwig Wolf leevt, bit dat he 1955 doodbleven weer. Sien Broder James weer vun de Nazis in't KZ Theresienstadt umbröcht worrn.

Faken hebbt wi dat Leed nu al sülvst speelt un würklich överall hebbt de Lüüd geern mitsungen. As wi in Johnny Cash sien Footstappen Kunzerten in'n Knast Santa Fu speelt hebbt… Ji köönt gor nich glöven, wo schöön de Ogen vun de swore Jungs funkeln un glimmern köönt. En lüttje Grienen löppt över de Gesichter, as se mit uns anstimmen doot: "Klaun, klaun, Äppel wüllt wi klaun..."

Vele Geschichten hebbt wi al beleevt mit disset Leed, man een Saak mööt wi noch seggen. An dat Enn, dor heet dat ja "Ein jeder aber kann das nicht, denn er muss aus Hamburg sein." Ach, Kinners... Dat is doch schietegal, wo een vun wegkümmt: Hamburg, Tor zur Welt!